De drie aardekleuren verschijnen in mijn schilderijen als abstracte vormen. Toch zijn ze niet los van elkaar te zien, want elke kleur draagt een eigen gevoelswaarde. De rode aarde is onlosmakkelijk verbonden met het landschap van Puglia, waar de eeuwenoude olijfbomen diep wortelen in de bodem.
Tijdens het schilderen ontdekt ik, dat ik de vormen wil losmaken van de achtergrond en de achtergrond juist open wil houden. Daarmee krijgt de aarde meer ruimte om zich te laten zien.
Dit inzicht neem ik mee in mijn waarneming van de zonnebloem uit de tuin van Station Ellecom.
Langzaam wordt steeds duidelijker welke waarnemingen ik centraal wil stellen, en hoe ze verbonden zijn met het thema "Geef de aarde een stem".
De aarde toont zich namelijk steeds in een andere gedaante.
Op de Veluwezoom, waar ik nu ben, ervaar ik het boslandschap als omhullend. Het groen sluit me in, de hoge stammen en het zachte mos geven een gevoel van bescherming en het licht schijnt door de bomen heen. Hier heeft de aarde een andere intensiteit: stil, gedragen, omsloten.
In de tuin van Station Ellecomvan is de zonnebloem krachtig aanwezig. Kwetsbaar en sterk tegelijk, een aardling die recht uit een minuscuul zaadje is opgegroeid tot een fiere gestalte.
En in Puglia is het de rode aarde, diep verbonden met de wortels van eeuwenoude olijfbomen. Daar spreekt de aarde van herinnering en standvastigheid.Elke plek laat een ander aspect van de aarde voelen: koestering, levenskracht, geheugen. Deze verschillen voeden mijn werk en helpen me verder op weg in het zoeken naar een eigen vormtaal.
Afgelopen woensdag deed ik mee aan de Luistersessie over de vraag hoe we naar de aarde kunnen luisteren; een workshop gericht op filosofische en experimentele verkenningen over het thema.Voor mij een nieuwe ervaring, naast het fenomenologisch waarnemen ook een andere manier om aardlingen te leren kennen.
De zonnebloem is voor mij zo’n aardling.
Door haar aandachtig waar te nemen, met behulp van een 'routekaart' voelde ik dat luisteren naar de aarde niet alleen gaat over wat we zien, maar ook over wat we in stilte ontvangen.
Als onderdeel van mijn art-residentie bezocht ik ook het CodaMuseum waartoevallig de tentoonstelling Felwa te zien was, over de kunst van het veranderend landschap. Samen met Robin Weijers keek ik naar inhoud en uitstraling van de werken. Het was leerzaam en inspirerend, omdat ik zelf middenin een vergelijkbaar proces zit: zoeken naar richting, spelen met contrasten en een vormtaal die steeds sterker naar voren komt.
Nog wat zigzaggen, maar de lijn wordt zichtbaar.
Inmiddels is de poster klaar en de titel van mijn expositie luidt:"Waargenomen - een aards proces"
Nu neem ik dit weekend even afstand. Geest en lijf rust geven. De ideeën, het schilderen en tekenen, samen organiseren van workshop Groeiend landschap, de werkbesprekingen, alles mag even bezinken. Vandaag een fietstocht langs de IJssel, morgen struinen over de Veluwe.
En toch blijft de vraag knagen: het menselijk handelen, is de mens overal? Je hoeft alleen maar naar de IJsselkade te kijken: bierdoppen in het gras, een achteloos spoor. Hoe verhoudt dit zich tot de aarde die een stem wil krijgen? Misschien moet ook dát onderdeel zijn van mijn waarneming: de sporen die wij nalaten, klein of groot, zichtbaar of onzichtbaar.
Station Ellecom - Halte voor Kunst en Natuur